یک برنامهنویس و یک مهندس در یک مسافرت طولانى هوائى کنار یکدیگر در هواپیما نشسته بودند. برنامهنویس رو به مهندس کرد و گفت: مایلى با همدیگر بازى کنیم؟ مهندس که میخواست استراحت کند محترمانه عذر خواست و رویش را به طرف پنجره برگرداند و پتو را روى خودش کشید. برنامهنویس دوباره گفت: بازى سرگرمکنندهاى است. من از شما یک سوال میپرسم و اگر شما جوابش را نمیدانستید ۵ دلار به من بدهید. بعد شما از من یک سوال میکنید و اگر من جوابش را نمیدانستم من ۵ دلار به شما میدهم.
مهندس مجدداً معذرت خواست و چشمهایش را روى هم گذاشت تا خوابش ببرد. این بار، برنامهنویس پیشنهاد دیگرى داد. گفت: خوب، اگر شما سوال مرا جواب ندادید ۵ دلار بدهید ولى اگر من نتوانستم سوال شما را جواب دهم ۵٠ دلار به شما میدهم. این پیشنهاد چرت مهندس را پاره کرد و رضایت داد که با برنامهنویس بازى کند.
برنامهنویس نخستین سوال را مطرح کرد: «فاصله زمین تا ماه چقدر است؟» مهندس بدون اینکه کلمهاى بر زبان آورد دست در جیبش کرد و ۵ دلار به برنامهنویس داد. حالا نوبت خودش بود. مهندس گفت: «آن چیست که وقتى از تپه بالا میرود ۳ پا دارد و وقتى پائین میآید ۴ پا؟» برنامهنویس نگاه تعجب آمیزى کرد و سپس به سراغ کامپیوتر قابل حملش رفت و تمام اطلاعات موجود در آن را مورد جستجو قرار داد. آنگاه از طریق مودم بیسیم کامپیوترش به اینترنت وصل شد و اطلاعات موجود در کتابخانه کنگره آمریکا را هم جستجو کرد. باز هم چیز بدرد بخورى پیدا نکرد. سپس براى تمام همکارانش پست الکترونیک فرستاد و سوال را با آنها در میان گذاشت و با یکى دو نفر هم گپ (chat) زد ولى آنها هم نتوانستند کمکى کنند.
بالاخره بعد از ۳ ساعت، مهندس را از خواب بیدار کرد و ۵٠ دلار به او داد. مهندس مودبانه ۵٠ دلار را گرفت و رویش را برگرداند تا دوباره بخوابد. برنامهنویس بعد از کمى مکث، او را تکان داد و گفت: «خوب، جواب سوالت چه بود؟»
ادامه مطلب را بخوانید »
برای دیدن عکس در اندازه ی واقعی روی عکس کلیک کنید…
همونطوری که پایین این سایت می بیند نوشته شده… ” کپی برداری از مطالب سایت با ذکر منبع مجاز می باشد“!!!
به نظر شما تا حالا چند نفر این مطلب رو خوندند؟ خنده داره که زیر یک درصد بازدید کنندگان این جمله را خونده باشند! برای همین هم گفتم یک مطلب بذارم تا یه جورایی اعتراضی کرده باشم، هر چند میدونم گوش شنوایی (اینجا چشم بینایی) نیست!!!
بابا ما مطلب میذاریم توی سایت ، میان خود مطلب رو کپی میکنند هیچ ، به اسم خودشون توی وبلاگ یا وبسایتشون میذارند!!! بابا جان من ، من نمیگم مطلب کپی نکنید! میگم با ذکر منبع (اگه لینک هم بدید بهتر) مطلبو بذارید…
الان توی اینترنت پر شده از مطالبی که قانون کپی رایت رو رعایت نکردند! من یک مطلب که میبینم وقتی سرچ میکنم میبینم بیش از یکصد سایت اون مطلب رو توی خودشون گذاشتند ولی مرجع اصلی منبع معلوم نیست! خدا رو خوش نمیاد، برای انگیزه و پیشرفت علم (و از این جور چیزا !!!) خواهشا قانون کپی رایت رو رعایت کنید. بحث من این سایت نیست… همه سایتها رو میگم…
با تشکر از تمامی کسانی که قانون کپی رایت رو رعایت میکنند…
زمان: پنجشنبه ۲۴ مرداد ۱۳۸۷ | توسط : فرحان دبیرزاده | موضوع : اینترنت | نظرات: ۳ نظر
این عنوان یکی از مقالاتی بود که چند روز گذشته در وب سایت Helpero ارسال شده بود. عنوان صفحه طوری بود که کاربر را کنجکاو کند تا به متن مقاله نگاهی بیاندازد. نویسنده در ۵ مرحله کاربر را راهنمایی می کند تا بتواند صفحاتی را که تحت وب به صورت مخفی در آمده اند را بیابد. در اینجا منظور از مخفی بودن، به صفحاتی اشاره می شود که به وسیله Robots.txt از دید موتورهای جستجو پنهان می شوند. متن زیر ترجمه (برداشت) آزادی است از این نوشته که برای این پست آن را در نظر گرفته ام.
در اینترنت صاحبان وب سایت های زیادی وجود دارند که بعضی از صفحات سایت خود را از دید موتور های جستجو پنهان می کنند. اما حالا به وسیله Robots.txt شما توانایی این را دارید که اینگونه صفحه ها را به سادگی پیدا کنید. Robots.txt همانطور که از پسوند آن پیداست، فایلی است متنی که در ریشه اصلی سایت قرار می گیرد و به وسیله آن می توان فهرست شدن صفحات را توسط روبوت های جستجو کنترل کرد. اگر در این فایل از خاصیت disallow استفاده شود، صفحات مورد اشاره از دید موتور های جستجو مخفی می مانند. به زودی اطلاعات کاملتری را در مورد Robots.txt همینجا قرار میدهم تا مطالعه نمایید.
یک: وب سایت گوگل را باز کنید و این کلمه کلیدی را در آن جستجو نمایید:
“robots.txt” “disallow:” filetype:txt
دو: پس از آن شما نتایج فایل های Robots.txt که در آن ها از فرمان disallow استفاده شده را خواهید دید.
سه: به عنوان نمونه، نتیجه اول که سایت کاخ سفید است را باز می کنیم. طبق آن چیزی که مشاهده می شود، می توان دید که صفحات زیادی به حالت پنهان در آمده اند.
چهار: برای باز کردن یکی از آن صفحات ممنوعه کافی است که فرمان مقابل عبارات disallow را بدون کلمه Text انتهایی کپی کنید.
پنج: حالا متن کپی شده را در انتهای آدرس اصلی وب سایت قرار بدهید و وارد آن صفحه شوید.
این یکی از صفحات پنهان شده کاخ سفید است! حالا چه احساسی می توانید داشته باشید، یک شرلوک هولمز مدرن اینترنتی…؟!
منبع: وبلاگینا
زمان: سه شنبه ۷ خرداد ۱۳۸۷ | توسط : فرحان دبیرزاده | موضوع : اینترنت , ترفند | نظرات: ۳ نظر
زمان: جمعه ۳ خرداد ۱۳۸۷ | توسط : فرحان دبیرزاده | موضوع : اینترنت , ورزش | نظرات: یک نظر
سیستمی است بین کاربران یک شبکه محلی و یک شبکه بیرونی (مثل اینترنت) که ضمن نظارت بر بر دسترسی ها , در تمام سطوح , ورود و خروج اطلاعات را تحت نظر دارد
بسته های TCP و IP قبل و پس از ورود به شبکه وارد دیوارآتش میشوند و منتظر می مانند تا طبق معیارهای امنیتی خاصی پردازش شوند حاصل این پردازش احتمال وقوع سه حالت است :
۱- اجازه عبور بسته صادر میشود Accept Mode
2- بسته حذف میشود Blocking Mode
3- بسته حذف میشود و پیام مناسبی به مبدا ارسال بسته فرستاده میشود (Response Mode)
همانطور که همه جا ایست و بازرسی اعصاب خرد کن و وقتگیر است دیوار آتش نیز میتواند بعنوان یک گلوگاه باعث بالا رفتن ترافیک , تاخیر, ازدحام و بن بست شود .
از آنجا که معماری TCP/IP بصورت لایه لایه است ( شامل ۴ لایه : فیزیکی, شبکه, انتقال و کاربردی ) وهر بسته برای ارسال یا دریافت باید از هر ۴ لایه عبور کند بنابراین باید برای حفاظت باید فیلدهای مربوط شده در هر لایه را مورد بررسی قرار دهیم . بیشترین اهمیت در لایه های شبکه , انتقال و کاربرد است چون فیلد مربوط به لایه فیزیکی منحصربه فرد نیست و در طول مسیر عوض میشود . پس به یک دیوار آتش چند لایه نیاز داریم
ادامه مطلب را بخوانید »
بد روزگاری شده… مخصوصا واسه کسانی که اطلاعات خودشونو به اشتراک میزارند! نه کسی حمایت میکنه و نه چیزی فقط و فقط می نویسند و مطلب پست میکنند… خودمو میگم به کسی بر نخوره!
منم تنها راه را برای اینکه یک درآمدی از وبلاگم کسب کرده باشم رو امتحان میکنم، اعتماد اجباری ! به یکی از این وبسایتهایی که سیستم کلیکی راه اندازی کردند اعتماد میکنم و لینکشونو توی سایتم قرار میدم… شما هم شاکی نشید، از روی اجباره ، ببینید که بعضیا واسه یک لقمه نون حلال چه کارها که نمیکنند (خودمو میگم بابا). حالا هم اگه از بالا تا پائین سایت پر از تبلیغ شده پوزش میطلبم…
تولید محتوا چیست؟ وقتی شما مطلبی را که در ذهن خود دارید و یا تحلیل خودتان از یک موضوع خاص را به روی کاغذ و یا سایت بیاورید در واقع تولید محتوا نموده اید.
فکر میکنم با جمله بالا مفهوم اصلی تولید محتوا را توضیح داده باشم، حالا می خوام به تولید محتوا در سایتها و وبلاگهای ایرانی بپردازم. بارها شده که وقتی یک مطلب را در سایت و یا وبلاگی می خوانم همان مطلب را در سایتها و وبلاگهای مختلف دیگری نیز می بینم. مطمعنا شما نیز با این موضوع برخورد داشته اید. حتی وبلاگهایی هستند که تمام مطالب آنها تکراری بوده و اکثرا نیز بدون رعایت قانون کپی رایت می باشند… آیا تکراری بودن موضوع نشان از این نیست که اکثر ایرانی ها ناتوان در تولید محتوا هستند؟ آنها سعی میکنند این ناتوانی خودشان را با کپی برداری از مطالب دیگران و قرار ندادن نویسنده اصلی موضوع (و یا حتی عکس) پنهان کنند.
اما با اینحال این درست نیست که وبلاگها و یا وبسایتهایی که خود تولید کننده محتوا هستند را زیر سوال ببریم، حتی باید گفت که بعضی از آنها که خودشان مرجع بسیاری از مطالب هستند ، وقتی که مطالبشان در اینترنت و یا حتی موبایل ها پخش میشود اگر کسی به وبسایتشان مراجعه کند فکر میکند که آنها نیز مطالبشان کپی از دیگران است و نمیدانند که تولید کننده واقعی متن همین وبسایت می باشد! پس بیایید قانون کپی رایت را رعایت کنیم.
در وب۲ همه چیز بر پایه مشارکت معنا پیدا میکند و این مشارکت، مشارکت جمعی است که هیچ محدودیتی را بر نمیتابد. مشارکتی که خرد جمعی را در خدمت همافزایی در آورده و در مفهومی جدید، وب را به رسانهای تعاملی بدل کرده است.
وب۲، چیست؟ ادامه مطلب را بخوانید »
زمان: دوشنبه ۲ اردیبهشت ۱۳۸۷ | توسط : فرحان دبیرزاده | موضوع : اینترنت | نظرات: یک نظر
امروزی اکثر سایتهای اینترنتی در ایران حداقل یک یا چند محصول را برای فروش دارند که در مقابل محصول و قیمت محصول نوشته است: اول دریافت کنید و سپس پرداخت نمایید.
حتی سایتهایی که محصولی برای فروش ندارند نیز بنرهای تبلیغاتی دارند که به یک فروشگاه اینترنتی لینک میدهند. شاید خود شما هم قبلا از مشتریان اینگونه فروشگاه ها بوده اید و شاید هم شما جزو یکی از فروشندگان باشید.
این گونه فروشگاه های اینترنتی پس از عقد قرارداد با یکی از ۳ شرکت طرف قرارداد پست جمهوری اسلامی ایران محصولات خود را از طریق اداره پست به دست مشتریان سراسر ایران میرسانند. اما سوالی که برای خیلی ها پیش می آید این است: آیا می شود به اینجور شرکتها اعتماد داشت؟ ادامه مطلب را بخوانید »
فید مطالب سایت (